De bibliotheek met de kop van een leeuw

Om mijn Keniaanse boeken leesmanie kostentechnisch een beetje in bedwang te houden, en gewoon uit nieuwsgierigheid, besloot ik vorige week een bezoek te brengen aan de McMillan Memorial Library in het centrum van Nairobi. De bibliotheek is gehuisvest in een van de weinig historische gebouwen die je hier als bezienswaardigheid zou kunnen aanmerken. In de Business Daily las ik dat het zelfs het enige gebouw in deze stad is dat een monumentachtige bescherming geniet. In een land waar architectuur een ondergewaardeerde grootheid is, is dat gegeven eigenlijk al genoeg reden tot een bezoek. Vriend A is ook van de partij, hij heeft namelijk gehoord dat op de zevende verdieping van het gebouw een ruimte is waar het originele meubilair van Karen Blixen staat opgeslagen. Bijna niemand schijnt dat te weten, dus wij vinden het op voorhand al vrij geweldig van onszelf (of laat ik hier voor mezelf spreken) dat wij over dit soort exclusieve informatie beschikken.

Het is heet en het wemelt van de mensen op stoep en straat. Uitlaatgassen. Straatstalletjes. Gat in de weg. Een stad in Afrika. Et cetera, et cetera. Ik zal het allemaal aan uw fantasie overlaten. Maar anders dan in de groene buitenwijk waar ik woon, vind je hier geen geiten op straat, dit deel van de stad is het business district en heeft een grootsteedse allure. Net als het gebouw waarin de bibliotheek is gehuisvest: fors bordes, imponerende leeuwen en een stel dikke zuilen. Binnen sta je meteen middenin een hoge, open ruimte. Met recht tegenover de ingang twee enorme slagtanden. De bibliotheek werd in 1931 gebouwd door Lucy McMillan, ter nagedachtenis van haar echtgenoot, Sir William Northrup McMillan. Deze naar verluidt boomlange Amerikaan kwam in 1901 naar Kenia waar hij land en een boerderij kocht, op neushoorns en andere wilde dieren schoot en samen met zijn vrouw een mislukte expeditie naar de oorsprong van de Blauwe Nijl ondernam. Het waarom van een bibliotheek kan ik niet goed achterhalen, wel wordt er ergens melding gemaakt van het feit dat McMillan en zijn vrouw ‘great philanthropists’ waren.